دارم از دردو داغ مي ميرم..................

ببخشيد از اين كه هنوز گيجم ،خاطراتي كه با استادامين پور عزيز دارم مرتب به يادم مي آيد و دلم را مي سوزاند.دفترم را كه ورق مي زنم كنار هر شعري يادگاري زيبا از راهنمايي هاي استاد دارم و اين مرا مي سوزاند.نمي دانم چقدر مي توانيد مرا درك كنيد،باور كنيد من آنقدر ها هم كم طاقت نيستم ،اما....جايي خوانده بودم : آدم هاي بزرگ مثل كوه هستند ،هرچه به آن ها نزديك تر مي شويد ،بزرگي اش را بيش تر احساس مي كنيد . اي كاش اين قدر به اين كوه نزديك نمي شدم .

الان بطور اتفاقي داشتم آرشيو مطالبم را بررسي مي كردم... بازهم اشك و اشك ....

لطفا به آرشيو ارديبهشت ماه ، پست (رسيدن ) و آرشيو مرداد ماه ، پست (و حالا عشق هم دستور زبان دارد ) سري بزنيد ،حتما بخوانيد.....

خوانديد ؟مگر نخواسته بودم براي استاد دعا كنيد ؟...................................................

خيلي حرف ها براي گفتن دارم ،اما چه كنم ،نمي توانم . دست خودم نيست......اين روز ها گاهي فكر مي كنم خيلي بچه شده ام  ، باور كنيد دست خودم نيست . اين دردها واشكها دست خودم نيست.

          دست خودم

                      نيست ..........................

                             ........................... .

اين هنوز روز بهت و حيرت است

                                       واي ما و واي روز هاي بعد ................

                           *************

پنج روز گذشت

پنج روز

ومن هنوز باور نمي كنم كه رفته باشد.

پنج روز گذشت ومن هنوز دارم به اين فكر مي كنم ، از اين به بعد بيش تر

شماره منزلش را بگيرم و با او حرف بزنم. با او كه هنوز باور نمي كنم ، رفته

باشد .هفته پيش كه  تماس گرفتم ،تلفن منزل روي پيامگير بود و من ماند م پيام

بگذارم يا گوشي را بگذارم ،آخر دوست نداشتم حتي براي يك لحظه مزاحم آسايش

نداشته اش باشم .اما سلام كردم و خودم را معرفي كردم بعد صداي مهربان اش ....

.........

پنج روز گذشت

ومن هنوز باور نمي كنم كه رفته باشد .

بايد گوشي تلفن را بردارم و به او زنگ بزنم .

پرسيده بود چرا كم پيدايم ؟

گفته بودم :

به خدا دوست ندارم مزاحم آسايش شما باشم.شما نياز به استراحت داريد .اما نه، اين

جمله آخر را نگفته بودم .من نبايد از بيماريش چيزي مي پرسيدم ، اما پرسيده بودم .

مثل هميشه محكم و اميدوار بود. آنقدر محكم كه حتي وقتي دردمندي را در صدايش

شنيدم و با آنكه مي دانستم اين روز ها اصلا ..... ،اما به رفتنش فكر نمي كردم .

هنوز هم باور نمي كنم كه رفته باشد.

بايد شماره منزلش را بگيرم وبا او صحبت بكنم.

من قول داده بودم كه از اين به بعد بيشتر با او تماس بگيرم. بايد به شما ثابت كنم

كه نرفته است .اصلا اين اشك ها ربطي به رفتنش ندارد .اصلا اين عكس هايي كه به

در و ديوار زده ام به خاطر رفتنش نيست .اصلا من كه باور نمي كنم رفته باشد .

اين پيراهن سياه ، اين دل درب و داغون ،اين پيام هاي تسليت و اين همه گيجي كه

در اين پنج روز دارم ربطي به رفتنش ندارد.

هنوز باور نمي كنم كه رفته باشد .

شما را به خدااين قدر آتش به دلم نزنيد.اين قدر نپرسيد ،اين قدر خبرهاي باور نكردني

به من ندهيد . دارم سرگيجه مي گيرم .

اين نوشته ها دارند خيس خيس مي شوند ،يكي جلوي اشك هايم را بگيرد .

        يكي

             جلوي

                 اشك هايم را

                               بگيرد .

.

             دریغا که قیصر رفت.............................

                بابک نیک طلب کمی آرامم کرد .در خانه شاعران قیامتی به پاست .

          بیمارستان دی تا خانه شاعران.............

          رشت دارد خفه ام می کند .

         هنوز صدای گریه طاهره ایبد در گوشم زنگ می زند .گریه امانم نداد تا با بیوک ملکی  عزیز حرف بزنم .همه از شنیدن خبر نگران و اندو هگینند .افسانه شعبان نژاد -ابراهیم حسن بیگی -علیرضا عمرانی -ایرج قنبری-محمد مومنی- و......

                باید خودم را به تهران برسانم .

             رشت برایم قفس شده است ..................................

هنوز داغ حسن حسینی کهنه نشده بود که رفتی.

راستی پیش از آن که به بیمارستان دی بروی با آیه ات خداحافظی کردی ؟

به قول سارا  دارم صدای گریه عبدالملکیان - ساعد باقری -فاطمه راکعی  و سهیل محمودی عزیز را می شنوم .....

      دریغا که قیصر رفت .....................

           ........

                                                                     قیصر امین پور عزیز ما رفت .........

            شعاع درد مرا ضرب در عذاب کنید

           مگر مساحت رنج مرا حساب کنید

         محیط تنگ دلم را شکسته رسم کنید

          خطوط منحنی خنده را خراب کنید

            طنین نام مرا موریانه خواهد خورد

            مرا به نام دگر غیر از این خطاب کنید

            دگر به منطق منسوخ مرگ می خندم

             مگر به شیوه دیگر مرا مجاب کنید

            در انجماد سکون  پیش از ان که سنگ شوم

            مرا به هرم نفس های عشق آب کنید

             مگر سماجت پولادی سکوت مرا

              درون کوره فریاد خود مذاب کنید

             بلاغت غم من انتشار خواهد یافت

             اگر که متن سکوت مرا کتاب کنید .................

                               *********

                دریغا که قیصر شعر ایران رفت ..........................................

                        دریغا........

                           ......

    امین پور عزیز

    بعد از تو   چه کسی دستور زبان عشق را به ما می آموزد  ؟

   همین چند شب پیش تلفنی با شما صحبت کردم . ای کاش آن مکالمه هیچ وقت پایان نمی یافت .....

.

.

           دارم میان این همه پیام تسلیت و اشک و اشک و اشک غرق می شوم

                             آه ....قیصر عزیز من......................

                            دیگر صدای گرم تورا نخواهم شنید  ؟

.

.   

          قیصر  شعر ایران رفت......................................