| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
شايد به رهايي نزديك شده ام بالاخره استعفا نوشتم0 خدا كند بزركان قوم قبول بفرمايند0 و باقي ماجرا كه مي ماند براي بعد 0000000 ميلاد حضرت فاطمه (س) و روز مادر مبارك بدرود0 |
||
|
+
نوشته شده در چهارم تیر 1387ساعت 10:36 قبل از ظهر توسط شاهين رهنما
|
|
||
|
|
|
|
|
وقتي آدم از حال بچه هايش بي خبر است چه مي شود کرد ؟ به قول مادر بزرگ ها ، زمانه ي بدي شده .
البته نه اين که فکر کنيد مادربزرگ ها آدم هاي سياسي اي هستند يا خواسته اند حرف هاي سياسي بزنند، نه اين طور نيست. زمانه که زمانه ي .....اصلا بگذريم. ما را چه به زمانه ؟از اولش هم قصد داشتم از زمان حرف بزنم و اين که آدم ها اينقدر در گير کارو زندگي و دويدن ها و نرسيدن ها و بگير و ببند ها و غيره هستند که ديگر وقت پيدا نمي کنند زندگي کنند .زياد روي کلمه زندگي مکث نکنيد بهتره هرچه زود تر ... ،نه ،بهتره هرچه زودتر حرف اصلي را بزنم. گفتم که زمان خيلي تنگه و صرفه جويي هم که مي دانيد ،کار خيلي خوبي ي و اون مصرف بي رويه است که خيلي بد مي باشد. مثل بعضي ها که خيلي بدن و هي زمانه را براي ديگران ،ببخشيد ،زمان را براي ديگران تنگ مي کنند و باز هم ببخشيد ،تقصير خودم نيست، تقصير اوني هست که در اين فراواني گل و لبخند و ارزاني... ،البته ارزاني آبرو....... رو رو برم . بازهم دارم مثل مادر بزرگ ها... ،البته مادر بزرگ ها که آدم هاي سياسي نيستند .من هم همينطور . همينطور از زمان خواستم حرف بزنم که به زمانه رسيدم و اصلا وقت نشد که بگويم چقدر وقت کم دارم .و اين روز ها آن قدردرگيرم که حتي از حال و روز بجه هايم خبر ندارم. عجيب دلتنگم .دلتنگ بچه هايي که خيلي دوستشان دارم .کتاب هايم را مي گويم .مدت هاست نتوانسته ام پيگير چاپشان باشم .حتي سيب مهربان که من خيلي دوستش دارم ، چند ماه است که در انتشارات منادي تربيت به چاپ رسيده و وارد بازار شده ومن تنها توانسته ام در انترنت روي ماهش را ببوسم .نمايشگاه کتاب هم که هي .... ،آقاي بابک نيک طلب زنگ زدند که ( آبي لبخند ) هم از چاپخانه انتشارات کانون پرورش فکري بيرون آمده و........ ومن دلتنگم ، دلتنگ روز هايي که مثل برق و باد مي آيند و مي گذرند. دلتنگ کارهايي که انجام نداده ام..... ، دلتنگ آدم هايي که دلتنگند. دلتنگ آدم هايي که به سختي زنده اند و دلتنگ فرهنگ اين مرز و بوم ، فرهنگي که به سختي زنده است و دلتنگ فرهنگي هاي ما که حالا بيشتر از هميشه دلتنگند ..... اين روز ها آنقدر تنهايم که بي ترديد مي دانم حال مرا جز شاعري مانند من تنها نمي داند . . |
||
|
+
نوشته شده در یکم خرداد 1387ساعت 11:5 قبل از ظهر توسط شاهين رهنما
|
|
||
|
|
|
|
|
دويدن نمانده در من ، سر شکفتن ،پر پريدن به افتخارت غزل سرودن،غزل شنيدن گل کرامت،سرت سلامت،نمانده در سر به سمت خورشيد چشم هايت به سردويدن زلال زيبا ، چگونه ، اي جاري گوارا چگونه بايد تورا به يک جرعه سر کشيدن؟ تورا نبيند جهان ، بسوزد ، زمان بسوزد چگونه آري ، چگونه بايد تورا نديدن ؟ دوباره جاده ، واين منم عابري پياده نصيبم از جاده و رسيدن ، فقط دويدن . |
||
|
+
نوشته شده در دوازدهم اردیبهشت 1387ساعت 12:33 بعد از ظهر توسط شاهين رهنما
|
|
||
|
|
|
|
|
بازهم بهار،دست در دست بنفشه وپرستو، براي خانه تكاني دل هاي ما آمد و بازهم شورو شكوفه و شيدايي . امسال خوبان زيادي، ديگر بوي بهار را نمي شنوندوما تنها به جاي پاي مباركشان مي نگريم وحسرت هميشگي .
بهار سال 1387 منهاي قيصر امين پورعزيز،مساوي با.....
دلم ديشب جواني كردو برگشت و با من مهرباني كرد و برگشت بهار از كوچه هاي عشق آمد مرا خانه تكاني كرد و بر گشت
سال تان سبز و نوروز مبارك .
. |
||
|
+
نوشته شده در بیست و نهم اسفند 1386ساعت 11:18 بعد از ظهر توسط شاهين رهنما
|
|
||
|
|
|
|
|
خيابان دارد از اين شب تاريك دلم مي گذرد به خيابان بسپاريد مرا هم ببرد به خيابان بسپاريد به ميدان كه رسيد كمي آذوقه ي معمولي انسان بخرد مثلا يك سبد احساس ، كمي نان شرف شربت معرفت و سبزي ايمان و خرد سر ميدان نگذاريد هوايي بشود نگذاريد كه نان پرده ي ايمان بدرد نگذاريد دلم چشم چراني بكند وحشيانه علف هرز خيابان بچرد .... .... برنمي گردم از اين جاده،دلم مي داند مگرآن روزكه خواب از سر انسان بپرد . |
||
|
+
نوشته شده در بیست و دوم بهمن 1386ساعت 7:13 بعد از ظهر توسط شاهين رهنما
|
|
||
|
|
|
|
|
اين هنوز روز بهت و حيرت است واي ما و واي روز هاي بعد ................ ************* پنج روز گذشت پنج روز ومن هنوز باور نمي كنم كه رفته باشد. پنج روز گذشت ومن هنوز دارم به اين فكر مي كنم ، از اين به بعد بيش تر شماره منزلش را بگيرم و با او حرف بزنم. با او كه هنوز باور نمي كنم ، رفته باشد .هفته پيش كه تماس گرفتم ،تلفن منزل روي پيامگير بود و من ماند م پيام بگذارم يا گوشي را بگذارم ،آخر دوست نداشتم حتي براي يك لحظه مزاحم آسايش نداشته اش باشم .اما سلام كردم و خودم را معرفي كردم بعد صداي مهربان اش .... ......... پنج روز گذشت ومن هنوز باور نمي كنم كه رفته باشد . بايد گوشي تلفن را بردارم و به او زنگ بزنم . پرسيده بود چرا كم پيدايم ؟ گفته بودم : به خدا دوست ندارم مزاحم آسايش شما باشم.شما نياز به استراحت داريد .اما نه، اين جمله آخر را نگفته بودم .من نبايد از بيماريش چيزي مي پرسيدم ، اما پرسيده بودم . مثل هميشه محكم و اميدوار بود. آنقدر محكم كه حتي وقتي دردمندي را در صدايش شنيدم و با آنكه مي دانستم اين روز ها اصلا ..... ،اما به رفتنش فكر نمي كردم . هنوز هم باور نمي كنم كه رفته باشد. بايد شماره منزلش را بگيرم وبا او صحبت بكنم. من قول داده بودم كه از اين به بعد بيشتر با او تماس بگيرم. بايد به شما ثابت كنم كه نرفته است .اصلا اين اشك ها ربطي به رفتنش ندارد .اصلا اين عكس هايي كه به در و ديوار زده ام به خاطر رفتنش نيست .اصلا من كه باور نمي كنم رفته باشد . اين پيراهن سياه ، اين دل درب و داغون ،اين پيام هاي تسليت و اين همه گيجي كه در اين پنج روز دارم ربطي به رفتنش ندارد. هنوز باور نمي كنم كه رفته باشد . شما را به خدااين قدر آتش به دلم نزنيد.اين قدر نپرسيد ،اين قدر خبرهاي باور نكردني به من ندهيد . دارم سرگيجه مي گيرم . اين نوشته ها دارند خيس خيس مي شوند ،يكي جلوي اشك هايم را بگيرد . يكي جلوي اشك هايم را بگيرد . . |
||
|
+
نوشته شده در دوازدهم آبان 1386ساعت 11:31 بعد از ظهر توسط شاهين رهنما
|
|
||
|
|
|
|
|
دلتنگي باز هم باران باز پايم بود و راهي پشت يك پرچين تنهايي شب ، شبي تاريك كوچه اما همچنان باريك من شتابان راه مي رفتم زير پايم باغي از پينه آي آيينه اين منم گمگشته در شب هاي دلتنگي اين منم با چهره اي سنگي اين منم با موي ژوليده ، تني زخمين، دلي چركين شب ،شبي تاريك كوچه ها در زير پايم بي صدا قد مي كشند انگار آه اي بر شانه ام آوار مي روي اما لااقل نام مرا در خاطرت بسپار . تا بعد بدرود . . . |
||
|
+
نوشته شده در سی و یکم شهریور 1386ساعت 11:54 بعد از ظهر توسط شاهين رهنما
|
|
||
|
|
|
|
|
دستور زبان عشق دوره راهنمايي كه بودم يادم مي آيد به جاي شعر خواندن شعر مي خوردم.نمي دانم برادرم شهاب آن كتاب هاي خوب را از كجا گير مي آورد.يك روز كه قفسه كتاب ها را زير ورو مي كردم دو تا از كتاب ها كه تازه به آن جمع پيوسته بودند توجه ام را جلب كردند : از آسمان سبز مرحوم سلمان هراتي عزيز و تنفس صبح قيصر امين پور عزيز . هردو كتاب مرا زيرورو كردند و نام بلند هراتي و امين پور به زيبايي در كرانه دلم نشست.تااينكه...... يك روز شهاب به خانه آمد اينبار به جاي كتاب در دستش مجله اي بود به نام سروش نوجوان ، از دستش گرفتم و عاشقانه خواندم. واقعا حرف هايش حرف دلم بود.و قشنگترازهمه صفحه سردبيري مجله بود كه در كنار اسم دو عزيز ديگر آمده بود : قيصر امين پور . از آن روز سروش نوجوان جزئي از من شد،هرماه با اشتياق و البته با زحمت پيدايش مي كردم و مي خواندم ،چون در املش توزيع نمي شد براي گرفتن مجله گاهي به رودسر گاهي لنگرود ولاهيجان وگاهي تا رشت دنبالش مي رفتم. خيلي زود تصميم گرفتم تا به مجله خودم نامه بنويسم و نوشتم. و خيلي زود عضو تحريريه افتخاري و خبر نگارش شدم و و حالا ديگر پايم به تهران باز شده بود وبا وجود سن كمي كه داشتم در برنا مه هاي مجله شركت مي كردم واز نزديك از اساتيد بزرگواري كه نقش بسزايي در شكل گيري افكار و آثارم داشتند آشنا شدم .استاد بزرگوارم آقاي بيوك ملكي ، فريدون عموزاده خليلي ،افشين اعلا ،شهرام شفيعي ،نقي سليماني و.......و استاد اخلاق و معرفت قيصر امين پور..... در كنار نوشيدن از زلال شعر قيصر عزيز ،هميشه مي خواستم در اخلاق مثل او باشم هرچند – دست ما كوتاه و خرما بر نخيل .... دكتر امين پور تنفس صبح را در سال 66 ،نثر ادبي طوفان در پرانتز را سال 65 ،منظومه ظهر روز دهم سال 65 ، مثل چشمه مثل رود سال 68 ،نثر ادبي بي بال پريدن و گفتگو هاي بي گفتگو سال 70 ،آينه هاي ناگهان 72 ،به قول پرستو سال 75 ،گزينه اشعار سال 78 ،گل ها همه آفتاب گردانند سال 80 ،سنت و نوع آوري در شعر معاصر سال83 و شعر كودكي رادر سال 86 وارد بازا كتاب كردند .... تا اينكه آن روزبهاري آن اتفاق افتاد و قيصر عزيز در جاده لاهيجان تصادف سختي مي كنند و به بيمارستان پورسينا رشت انتقال پيدا مي كنند. نمي دانم چگونه و از كي خبر را شنيدم . همراه شهاب به بيمارستان رفتيم ، كنار تختش نميدانستم چگونه جلوي اشك هايم را بگيرم در همان لحظه احساس كردم درختي بر تختي خوابيده است و ........ آن شب حال عجيبي داشتم در تاريكي اتاق نشستم و با اشك نوشتم : شهد شعر تو چه شد شاعر شهير من سايه سار تو كجاست سرو سر به زير من اي تمام شعر ها شرمگين خو بي ات حادثه چه كرده با چهره ي جنوبي ات مانده اي تو در سكوت نه گپي ، نه حركتي روي تخت آهني گرم استرا حتي سرو سر به زيرمن جات روي تخت نيست استراحتي چنين در خور درخت نيست ذهن پنجره پر است از بهار روبه رو زودتر بلند شو شعر تازه اي بگو بعد ها هميشه نگران بودم و هميشه دعا مي كردم بيماري اش كاملا بر طرف شود. قيصر عزيز با همان حال بيماري به كمك دوست بسيار عزيزم وعزيزش بيوك ملكي سروش نوجوان را همچنان اداره مي كردند و من كه حالا همكاري ام با مجله پررنگتر از هميشه بود از اينكه مي توانستم همچنان قيصر عزيز را ببينم خوشحال بودم يك روز كه در حوزه هنري تهران بودم يكي از شاعران اسم و رسم دار حرفي زد كه نتوانستم تحمل كنم-دوره شاعري امين پور ديگر به سر آمده است.و من بر آشفته جوري با او حرف زدم كه ناراحت شدند وناراحتي ايشان بعدها خيلي به ضررم تمام شد .خيلي هاي ديگر هم نامهربانانه چيزهايي گفتند و اتفاق هايي .....مثل جدا شدن آنچناني از مجله كه دنبال آن اقاي ملكي و خيلي هاي ديگر كه همكار يشان را قطع كردند. من هم با همه عشقي كه به مجله داشتم بعد از سال ها ديگر با مجله كار نكردم .و بماند كه چه بر سر مجله آمد و تعطيلي كامل ....... و حالا قيصر امين پور عزيزبا وجود كسالتي كه دارند همچنان در آسمان شعر مي درخشند و چقدر ديدني ست چهره آن شاعري كه در حوزه هنري آن حرف رازد وقتي بشنودكتاب جديد قيصركه شعر هاي 80 تا 85 را در بر مي گيرد به زودي وارد بازار مي شود . اين كتاب كه دستور زبان عشق نام دارد در 3300 نسخه وبا طرح روي جلد فرشيد مثقالي از سوي انتشارات مرواريد به چاپ رسيده است . بياييد براي قيصر عزيز از ته دل دعا كنيم و سلامتي كاملش را از خدايش بخواهيم. . . .بدرود. |
||
|
+
نوشته شده در بیست و یکم مرداد 1386ساعت 9:44 بعد از ظهر توسط شاهين رهنما
|
|
||
|
|
|
|
|
به نام حضرت دوست سلام به شما كه مهربانيد و مهرباني رادوست داريد مي دانم رسم مهرباني نيست كه اينقدر دير احوال وبلاگم را مي پرسم وبدتر از آن به نظرات قشنگ شما عزيزان دير جواب مي دهم اما چه كنم كه اين روزها سخت مشغولم و شرمنده شما بزرگواران . راستش بعد از ماموريت چند روزه اي كه به شيراز داشتم ، حس قشنگي براي نوشتن در من ايجا | ||
